Parochiefederatie Born

TENSLOTTE

Om op weg te gaan zijn we gekomen,
gewone dingen doen,
je werk met een glimlach,
de afwas met een lied,
de boodschappen met iets vriendelijks voor wie je ontmoet,
die berg dagelijkse dingen van het leven
die je deelt met zo velen, met de ander.

Gezegend ben je met Gods adem
het ritme van je leven.
Gezegend ben je
als Gods licht je verrast.
Gezegend ben je
als je op weg gaat naar je bestemming. Amen.

=========================================

 

EEN GLIMLACH

Vergeet niet dat je gezicht eigenlijk voor iedereen bestemd is,
en dat anderen er naar moeten kijken.
Niets werkt zo deprimerend dan urenlang
naar een onvriendelijk gezicht te moeten kijken.

Een glimlach kost niets, maar bewerkt veel.
De ontvanger kijkt erdoor.
De gever verarmt niet.

De glimlach brengt verfrissing voor vermoeiden,
daglicht voor moedelozen, zon voor bedroefden,
een goed medicijn tegen zorgen en ziekte.

De glimlach kan niet worden gekocht.
Je mag hem zelf verkopen.
Geef een glimlach aan hen
die hem zelf niet meer kunnen geven,
zij hebben hem het hardst nodig.

De glimlach ontwapent alles,
plaats hem op je gezicht,
en anderen zien dat je hart thuis is.

De glimlach is een uitdrager van de Blijde Boodschap,
voor jezelf, voor anderen, voor God

 

=======================================

 

Wat een tijd!
Een gedicht over de veertigdagentijd.

Veertig dagen,
wat een tijd!
Lange tijd om te bezinnen
om te denken hoe je leeft,
wat je neemt en wat je geeft.
Ga je door met wat je deed
of ga je opnieuw beginnen?

Veertig dagen,
wat een tijd!
Tijd genoeg om stil te blijven,
om te denken hoe het gaat,
wat je doet en wat je laat.
Ga je verder op jouw spoor?
Wil je zo je leven door?

Veertig dagen,
wat een tijd!
Lange tijd om af te tellen.
Elke dag meer licht gegeven
om naar Pasen toe te leven.
En kom je bij Pasen aan…..
is het tijd om op te staan!

 

=========================================

 

 

In de woestijn
is het dor en droog.
In de woestijn
wordt de mens
op zichzelf teruggeworpen.
God,
wij verkeren in ons leven
soms in een woestijn.
Wees er
als licht in het donker
als aanwezige in de eenzaamheid.

======================================

 

VEERTIG DAGEN……..

Veertig dagen om te wennen
aan een minder vol bestaan.
Om te weten dat je met eten
soms te gulzig hebt gedaan,
om te merken dat je met werken
vaak niet thuis was, veel te druk,
dat je geen tijd had voor een zijpad
en geen oog had voor geluk.

Veertig dagen om te wennen
aan een leven langzaamaan.
Om met anderen fijn te wandelen
of naar iemand toe te gaan,
om te praten of te eten
of een spelletje te doen,
meer te bidden, God in ‘t midden,
alles meer bewust te doen.

Veertig dagen om te wennen
aan een leven uit Gods hand,
om zijn droom weer te herkennen:
vrij zijn in het beloofde land!

================================